Böyle devlet olur mu? (2,3,4,5)

BASINDA DE-VA / BASINDAN SEÇMELER

Böyle devlet olur mu? (2)

Askerle medya ve işdünyası ilişkisinde çarpıklık

 
12 Şubat Perşembe 2009

 

Salı günkü Taraf gazetesini okudunuz mu? Okumadınızsa, lütfen bulup okuyun.
Sade bir vatandaş, bir işadamı, bir asker, bir gazeteci, bir siyasetçi, bir akademisyen şu ya da bu olabilirsiniz.
Ama eğer bu ülkede demokrasi ve hukuk diye, demokratik hukuk devleti diye bir meseleniz varsa...
Bu açıdan askerle siyaset, askerle devlet ilişkilerini merak ediyorsanız...
Askerle işdünyası, askerle medya ilişkileri arada bir aklınıza takılıyorsa...
Ya da Türkiye’de demokrasi deyince, asker sorunu diye bir soru işareti bazen zihninizde kıvrılıyorsa...
O zaman bulun ve okuyun salı günkü Taraf gazetesini.
Tarih, 17 Aralık 2003.
Yer, Jandarma Genel Komutanlığı.
Görüşmenin tarafları:
Jandarma İstihbarat Başkanı Tuğgeneral Levent Ersöz,(Ergenekon tutuklusu); Jandarma İstihbarat Başkanlığı Teknik Takip Daire Başkanı Albay Atilla Uğur, (Ergenekon tutuklusu); Çukurova Holding Yönetim Kurulu Başkanı ve medya patronu Mehmet Emin Karamehmet.
Görüşme, dönemin Jandarma Genel Komutanı Orgeneral Şener Eruygur (Ergenekon davası) adına yapılıyor, gizlice banda kaydediliyor ve gizli damgalı bir bilgi notu olarak basılıyor.
Sözü uzatmak istemiyorum.
Gazetenin iki tam sayfasını kaplayan görüşme tutanağını okurken, bu ülkenin demokrasi ve hukuk açısından perişanlığı bir kez daha bir korku filmi gibi gözümün önünden geçti.
Ve içim burkuldu.
Yine aynı soruları kendi kendime sıralamaya başladım:
Böyle devlet olur mu?..
Böyle askeri olan bir devlette hukuktan söz edilebilir mi?..
Böyle medya olur mu?
Böyle askerle, böyle medyayla bir ülkede demokrasi ve hukuku yerli yerine oturtmak mümkün olabilir mi?
Böyle işadamlığı olur mu?
Askere hizmet arz eden, sorunlarının çözümü için askerden medet uman bir işadamlığı zihniyetiyle ekonomide Türkiye’nin önü açılabilir mi, rekabetçi düzen kurulabilir mi?
Gazetesiyle, televizyonuyla askere hizmet arz eden, askerden talimat bekleyen bir medyanın, demokrasi ve hukuk konusunda, halkın gerçekleri öğrenme konusunda ne kadar hayrı dokunabilir, ne ölçüde inandırıcı olabilir ki?
Genel yayın yönetmeninin kim olacağı konusunda bile askerin fikrine kulak veren ya da askerin bu konudaki tehdidini sineye çekebilen bir medya patronuyla, gazetecilik mesleğinin temel ilkeleri hiç bağdaşabilir mi?
Telefon dinleme konusunda Jandarma İstihbarat’ıyla işbirliği yapmanın anlamı ne olabilir ki?
Medyanın içine, işdünyasının içine bu kadar girmek askerlikle ne kadar bağdaşabilir ki? Böyle bir askeri anlayış, demokrasinin içinde nereye oturabilir ki?
Soruları uzatmak gereksiz.
Kim bilir kaçıncı kez belirtiyorum.
Bu ülkede hukukun gerçekten hukuk olabilmesi için, demokrasinin gerçek demokrasi olabilmesi için, askerin ‘devlet içinde devlet’ olmaktan çıkarılması bir önkoşuldur.
Askerin ‘eli silahlı bir siyasal parti’ gibi hareket etmekten kurtarılması bir önkoşuldur.
Medya, demokrasilerde askere hizmet arz etmez, gazeteciler generallerden talimat almaz.
Yine gerçek demokrasilerde işdünyası, askerle rejime karşı kumpaslar kurmaz, sorunlarının çözümü için askerden medet ummaz, serbest rekabetin erdemine göre davranmayı içine sindirir.  
Ve gerçek demokrasilerde, Taraf’ınkine benzer bir haber ortalığı toz duman eder, medya ve siyaset dünyasını ayağa kaldırır.
Bizde ise sessizlik hakim...
Ne yazık!
Böyle devlet olur mu dizisinde üçüncü yazı yarın.

Böyle devlet olur mu? (3)

Başbakanlık, MİT, Genelkurmay ilişkilerindeki çarpıklık...

 

 

Ergenekon davasının iddianamesinde MİT’in bir belgesi yer alıyor. İlginç bir geçmişi var.
Tarih, 3 Temmuz 2002.
MİT’e önemli bir belge ulaşıyor.
Başlığı şöyle:
“Ergenekon ve LOBİ isimli projeler.”
MİT, bu belgeyi bir yıl bir hafta kendinde tutuyor.
Tarih, 10 Temmuz 2003.
MİT, Ergenekon belgesini götürüp Genelkurmay Başkanı’na veriyor.
Soru:
MİT, Ergenekon belgesini neden bir yıl bir hafta kendi bünyesinde tutuyor?
İkinci soru:
MİT neden doğrudan bağlı olduğu Başbakan’a değil de, Genelkurmay Başkanı’na veriyor Ergenekon belgesini?
Ergenekon belgesinin MİT’e geldiği 3 Temmuz 2002 tarihiyle, Genelkurmay Başkanı’na verildiği 10 Temmuz 2003 arasında sırasıyla üç Başbakan görev yapıyor:
Başbakan Ecevit.
Başbakan Gül.
Başbakan Erdoğan.
MİT, belgesini Ecevit’e de, Gül’e de vermiyor. Daha sonra Tayyip Erdoğan 2003 yılı mart ayında Başbakanlık koltuğuna oturuyor. Ergenekon belgesi, MİT tarafından beş ay sonra Başbakan Erdoğan’a değil, Genelkurmay Başkanı’na veriliyor.
Neden?..
Siyasi otorite niçin atlanıyor?
2003’ün mart ayında Orgeneral Hilmi Özkök Genelkurmay Başkanı. Aynı tarihte Şenkal Atasagun da MİT’in Müsteşarı.
Devam edelim.
MİT, Ergenekon belgesini Genelkurmay Başkanı’na verdikten sonra, dört ay daha bekliyor ve 19 Kasım 2003’te Başbakan Erdoğan’a sunuyor.
Soru:
Başbakan, Ergenekon belgesinin kendisine bu denli uzun bir gecikmeyle gelmesini fark etti mi?..
Devam edelim.
İlginç bir boyut daha var.
Tarih, 14 Temmuz 2008.
Ergenekon iddianamesi açıklanıyor.
İddianamede, MİT’in Ergenekon belgesiyle ilgili notu dikkati çekiyor. Buna göre MİT, mahkemeye gönderdiği 31 Ekim 2007 tarihli yazısında, Ergenekon belgesini 10 Temmuz 2003’te zamanın Genelkurmay Başkanı Orgeneral Özkök’e ulaştırdığını söylüyor.
Bir adım daha atalım.
Tarih, 6 Şubat 2009.
Genelkurmay yaptığı açıklamayla MİT’i yalanlıyor; Genelkurmay’da böyle bir belgenin bulunmadığını söylüyor.
Allah Allah diyebilirsiniz.
Soru:
Ergenekon iddianamesi 14 Temmuz 2008’de açıklandığına göre, Genelkurmay niçin yedi aylık bir gecikmeyle böyle bir belgenin kendisinde bulunmadığını açıklıyor.
Bu gecikme neden?..
Ergenekon’la ilgili böylesine önemli bir belge, MİT tarafından Genelkurmay’a ulaştırılmasına rağmen, Genelkurmay’ın arşivine girmemiş olabilir mi?(*)
Var mı böyle bir ihtimal?
Varsa araştırıldı mı?
Bu sorular elbette “Böyle devlet olur mu?” sorusuyla ilgili...
Akla başkaları da takılıyor.
Başbakan Erdoğan, Ergenekon belgesinin kendisinden aylarca gizlendiğini gerçekten fark etti mi?
Fark edince ne yaptı?..
2003 netameli bir yıldı çünkü.
Eski Deniz Kuvvetleri Komutanı Özden Örnek Paşa’nın günlüklerinde ayrıntılarıyla yer aldığı gibi, AKP’ye karşı başta Ergenekon sanığı, zamanın Jandarma Genel Komutanı Şener Eruygur Paşa olmak üzere kuvvet komutanları düzeyinde ‘darbe düğmesi’ne basılmıştı.
SARIKIZ pişiyordu mutfakta!
Tarih, 6 Aralık 2003.
Örnek Paşa günlüğüne yazar:
“Jandarma Genel Komutanı Orgeneral Şener Eruygur’un isteği üzerine jandarma sosyal tesislerine gittik. Ve bir eylem planı yapmaya karar verdik. Önce basını ele geçirmeye çalışacaktık. Sonra rektörler ile temas edip öğrencileri sokağa dökecektik. Sendikalar ile aynı şekilde hareket edecektik. Sokaklara afiş astıracaktık. Derneklerle temas edip onları da hükümet aleyhine teşvik edecektik. Bütün bu olayları yurt çapında yapacaktık. Yukarıdakiler SARIKIZ diye anılacaktı.”
Soru takılıyor aklıma.
Ergenekon belgesini aylar süren bir gecikmeyle Başbakan Erdoğan’a bildiren MİT, acaba bu ‘darbe tertipleri’ konusunda ne yapmıştı?
Bu gelişmeleri tespit etmiş miydi? Etmişse, Başbakan’ı haberdar etmiş miydi?
Bir nokta kesin gibi.
MİT, sanıyorum, ‘darbe tertipleri’nden haberdardı, hatta askere bazı uyarı mesajları da vermişti.
Tarih, 1 Şubat 2004.
Deniz Kuvvetleri Komutanı Oramiral Özden Örnek günlüğüne yazar:
“Aytaç Paşaları (Kara Kuvvetleri Komutanı Orgeneral Aytaç Yalman, HC) ziyarete gittik. Bana, ‘Geçen gün MİT’ten gelen habere göre, Şenkal (Şenkal Atasagun, MİT Müsteşarı, HC) iki haber verdi. Birincisi, JGKK’nın (Jandarma Genel Komutanı Orgeneral Şener Eruygur, HC) bütün hareketleri biliniyor ve yasa dışına çıktığı değerlendiriliyor’ dedi.”
Evet, günlük böyle diyor.
MİT, darbesel gelişmeleri izlediğine göre, bunları baştan itibaren Başbakan Erdoğan’a da bildirdi mi?
Bildirdiyse, Başbakan ne yaptı?
Çok merak ediyorum.
Erdoğan için bir soru:
SARIKIZ’la ERGENEKON’u birbirinden kopararak, birincisinin üstünü örterek ikincisi aydınlanabilir mi, yoksa onun akıbeti de SUSURLUK gibi mi olur, ne diyorsunuz?..
Böyle devlet olur mu dizisinin dördüncü yazısı yarına.
———————————-
* Yazının buraya kadarki bölümünde, Murat Yetkin’in 8 Şubat 2009 tarihli Radikal’deki yazısından yararlandım. Ayrıca, Murat Yetkin’in 14 Eylül 2008, 15 Eylül 2008 tarihli “Ergenekon İddianamesi’ndeki MİT yazısı” başlığını taşıyan iki yazısına bakılabilir.

 

Böyle devlet olur mu? (4)

11 köylünün yakıldığı Güçlükonak katliamının üstünü örtmek...

 

 

Tarih, 12 Ocak 1996.  Şırnak’ın Güçlükonak ilçesine bağlı Gêrê(Çevrimli) ve Yatağan köylerine baskın yapar asker.  Eski koruculardan Abdullah İlhan, Ahmet Kaya, Ali Nas, Neytullah İlhan, Halit Kaya ve Ramazan Oruç’u gözaltına alır.
PKK’ya yardım ettikleri gerekçesiyle  gözaltına alınan köylüler, Taşkonak Jandarma Taburu’na götürülür.
Tarih, 15 Ocak 1996.
Koçyurdu köyünün korucularından Hamit Yılmaz,Abdülhalim Yılmaz, Mehmet Öner ve Lokman Özdemir, görev gerekçesiyle Ramazan Nas’ın minibüsüyle yine Taşkonak Jandarma Taburu’na götürülür.
Gözaltındaki köylüler ve korucular aynı gün Nas’ın minibüsüyle Tabur’dan yola çıkarıldıktan sonra bir yerde durdurulur; kurşun yağmuruna tutulduktan sonra minibüsle birlikte 11 köylü yakılır.
Genelkurmay, Güçlükonak katliamı konusunda PKK’yı işaret eder.
PKK, katliamı üstlenmez.
Öldürülen köylülerin yakınları ‘devlet’i sorumlu tutar.
Tarih, 13 Şubat 1996.
Sanatçı ve aydınlardan oluşan Barış İçin Birarada Çalışma Grubu  Güçlükonak’a gider; katliamla ilgili olarak devlet güçlerini suçlar ve Genelkurmay hakkında suç duyurusunda bulunur.
Katliamı araştırmak için iki kez bölgeye giden, Cumhuriyet’te uzun yıllar birlikte çalıştığım Celal Başlangıç şöyle anlatır:
“Yakılan minibüsteki köylülerin cesetleri tanınmaz halde. Hesap makinaları dahil her şey yanıyor. Ama bir tek kimlikleri hiç zarar görmemişti. Olayı soruşturmak için gelen savcı, kimlikleri soruyor. Uzman çavuş cebinden 11 köylünün kimliğini çıkarınca, Savcı soruşturmayı bırakıp gidiyor.”
Bu arada katliamın derin devlet ya da kontrgerilla tarafından yapıldığını öne sürenler yargılanır. Münir Ceylan, Ercan Kanar ve Şanar Yurdatapan, “Ordunun manevi şahsiyetini tahkir ve tezyif”ten hapis cezasına çarptırılır. Ancak cezaları Yargıtay’dan döner ve dava beraatle sonuçlanır.
Tarih, 12 Temmuz 1996.
Katliam kurbanlarının yakınları, askerden kaynaklanan bazı baskılara rağmen Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne başvurur. Mahkeme, Türkiye Cumhuriyet Devleti’ni mahkum eder.
2001’de Güçlükonak katliamıyla ilgili bir kitap yayınlayan değerli meslektaşım Celal Başlangıç yılmaz, bugün de Güçlükonak katliamının Ergenekon davasına dahil edilmesini talep eden çabalarını sürdürür.
Şubat 2009’un ilk haftası.
İsmi, Adnan Ekmen.
Güçlükonak katliamının yapıldığı 1996 yılı ocak ayında İnsan Haklarından Sorumlu Devlet Bakanı. İktidarda DYP-CHP koalisyonu var. Başbakan Çiller, yardımcısı Baykal.
Aradan 13 yıl geçmiş.
Eski Devlet Bakanı Ekmen’in itirafı:
“Güçlükonak katliamıyla ilgili duyumlar, askerin açıkladığı gibi değildi; PKK’nın yapmadığı yönündeydi duyumlar. Çok gayret sarf ettim, ancak sonuca varmam o şartlarda mümkün değildi. Görüştüğüm kişiler, gerçeğin bende saklı kalması kaydıyla bunları anlattı. Bir korucubaşı da bu bilgiyi doğrulayanlar arasındadır. Ancak ‘Bunları söylersen, bizim sonumuz kötü olur’ deyince bunu açıklayamadım.
Huzursuz olduk.
Öğrendiğim gerçeği, Sayın Baykal’a da ilettim. ‘Bir zarar görmeyeceksen, üzerine gidebiliyorsan git’ dedi. Yani açık bir engelleme yapmadı. Ancak, belki konuyu kendisi de TBMM’ye taşıyabilirdi.
Baykal’a ayrıca Başbakan Çiller ile görüşebileceğimi söyleyince, ‘Görüş ama başı çok kalabalık, bu işle uğraşamaz’ tavsiyesinde bulununca, onunla görüşmedim.
Katliamı kimler yaptı?
Güvenlik güçlerinin içinde o dönemler örgütlenmiş kendi başlarına buyruk bir yapılanma vardı. Buna ister JİTEM deyin, ister başka şey farketmez. Keşke bu olayların içinde bilgisi olup da yaşayanlar konuşabilse... Bu isimleri ben söylemek istemiyorum. 
Bu nedenle gerçek Ergenekon’u ortaya çıkarmak istiyorlarsa, bu dosya ele alınmalıdır. Ergenekon’u soruşturan savcılara çağrım şudur: Özelde bu olayı, genelde Fırat’ın ötesini araştırmadan gerçeğe varamazsınız.”
13 yıl sonra gelen itiraf...
Kimden?
Bir Devlet Bakanı’ndan...
11 köylünün yakıldığı bir katliamın devlet güçleri -ya da JİTEM- tarafından  gerçekleştirildiğini biliyor ama açıklamıyor veya korkudan açıklayamıyor.
Çaresiz bir Devlet Bakanı yani...
Başbakan yardımcısı da öyle...
Başbakan’ın ise başı kalabalık...
Bir vahşetin hesabı sorulamıyor.
Üstü örtülmek isteniyor.
Vicdan bunun neresinde?
Adalet bunun neresinde?
Hukuk bunun neresinde?
TBMM ya da milletin kayıtsız şartsız hakimiyeti bunun neresinde?
Soruyorum:
Bu hesaplar sorulmadan Türkiye’de demokratik hukuk devleti tüm kural ve kurumlarıyla yerleşebilir mi?
Soruyorum:
Böyle devlet olur mu?
Beşinci yazı yarın.
——————————-
Bu yazıyı, Yeni Aktüel dergisi, 8 Şubat 09 tarihli Taraf ve 9 Şubat 09 tarihli Radikal’de Yıldırım Türker’in yazısından yararlanarak yazdım.


Böyle devlet olur mu? (5)

Darbe tertiplerini araştıramayan bir Meclis...

 

 

Dört gündür yazıyorum. Yazılarımın içine koyduğum tüm örneklerin ortak bir yanı var:
Türkiye’de parlamento olsun, hükümet olsun halkın oyuyla sandıktan çıkan siyasal otoritenin devlet karşısındaki, asker karşısındaki zayıflığı...
Bir başka ortak taraf şu:
Devletin, askerin gerektiğinde nasıl kolayca hukuk dışına kayabildikleri ve bunun karşısında seçimle gelen siyaset güçlerinin çaresizliği...
Bu durum, Türkiye’de demokratik hukuk devletinin yerli yerine oturmasını engelliyor.
Bu çarpıklıkta, seçilmiş siyasal otoritenin sorumluluğu elbette çok büyük. Çünkü kendi hukukuna sahip çıkarak devlete, askere bazı hesapları sorabilmiş değil bugüne kadar.
Bu açıdan bir örnek var.
İstanbul milletvekili Ufuk Uras geçen yıl bir araştırma önergesi hazırladı. Konusu,  darbe tertipleriyle ilgiliydi.
Bunu TBMM Başkanlığına verebilmesi için en az yirmi milletvekilinin imzası gerekiyordu. Ama Ufuk Uras, örneğin ne AKP’den, ne de CHP’den önergesine imza atacak herhangi bir milletvekili bulamadı.
Liderler istemiyordu çünkü...
27 Nisan Muhtırası’na daha yeni muhatap olmuş, 2003-2004’deki SARIKIZ ve AYIŞIĞI tertiplerini çok iyi bilen AKP, Mecliste bu konuların araştırılmasına taraftar değildi.
Sonunda Ufuk Uras, DTP’li milletvekilleriyle birlikte 22 imzayla aşağıdaki önergeyi TBMM Başkanlığına verdi.
* * *
“Türkiye Büyük Millet Meclisi, 88 yıllık kısa tarihinde bir kaç kez askeri müdahale veya muhtıra gibi demokrasi dışı adımlarla karşı karşıya kaldı.
Bunlar demokrasinin yerleşmesini, kökleşmesini ve gelişmesini engellediği gibi, çok ciddi gerilemelere de yol açtı.
Demokrasi süreci kesintiye, Meclis çalışmaları akamete uğradı.
Bu müdahaleler demokratik geleneklerin ve parti örgütlenmelerinin tahribine, çok partili parlamenter sistemin alt üst olmasına yol açtı.
Bu tür tehlikelerin henüz tam olarak geçmediği, son dönemlerde basına yansıyan bilgi, belge ve iddialarla da görülüyor.
Gelecekte bu tür müdahalelerin yaşanmaması için parlamentonun kendi varlığını ve faaliyetinin sürekliliğini savunması büyük önem taşıyor.
Geçtiğimiz yıl gündeme gelen müdahale hazırlıklarına yönelik iddiaların doğruluğu hakkında yurttaşlar doyurucu yanıtlar elde edemiyor.
Hukuk devreye sokulmadığı için, bu iddiaların gerçeklikle bağı tam olarak saptanamıyor.
Üstelik söz konusu iddialarda adı geçen kişiler de adalet ve toplum önünde aklanamıyor.
Bu konuda dikkat çekici gelişmelerden biri, eski Deniz Kuvvetleri Komutanı Oramiral Özden Örnek’in, bilgisayar ortamında kopyalandığı iddia edilen günlüklerinin Kuvvet Komutanlığı dönemine rastlayan (2003-2005) bölümünde yer alan “Sarıkız” darbe girişimi hazırlıklarıdır.
Bu iddialara göre dönemin kuvvet komutanları Aytaç Yalman (Kara), İbrahim Fırtına (Hava), Özden Örnek (Deniz) ve Şener Eruygur (Jandarma), “şeriatçı bir düzen”e yönelik hazırlıkların yapıldığını düşündüklerinden bir darbe planlamışlar, adına da “Sarıkız” ve “Ayışığı” demişler.
Ancak bu hazırlıklar, koşulların uygun olmadığı gerekçesiyle rafa kaldırılmış.
1. Türkiye’de geçtiğimiz yıllardaki darbe hazırlığı iddialarının doğru olup olmadığının araştırılması için;
2. Cumhurbaşkanı Sayın Abdullah Gül’ün 7 Nisan 2007 tarihli Milliyet’in manşetinden yayımlanan demecinde “İddia edilen, ortaya atılan niyetleri, gayretleri biliyoruz. Basında çıkmadan önce biliyorduk. Bunlar, devlette bilmesi gereken yerlere bildirilmiştir. Bilmesi gerekenlerin bilgisi vardır. Zaten savcılar da gereğini yaparlar” ifadesindeki, ‘bilmesi gereken yerler’in neyi bildiklerinin ve ‘gereğini yapıp’ yapmadıklarının araştırılması için;
3. Dönemin Genelkurmay Başkanı Hilmi Özkök’ün Anadolu Ajansı’na, “Şimdi ne desem ateşe benzin dökmek olur. Böyle şeyler zamanı gelince açıklanır. Belki ben açıklarım, belki başkaları açıklar” ifadesindeki, ‘açıklanması gerekenler’in neler olduğunun araştırılması için;
4. Bazı gazetecilerin, bakanlara ve üst düzey askerlere dayanarak darbe girişimi iddialarının gerçek olduğunun anlaşıldığı yönünde yaptıkları haberlerin doğruluğunun araştırılması için;
5. Emniyet tarafından hazırlandığı iddia edilen teknik rapordaki, darbe günlüklerinin eski Deniz Kuvvetleri Komutanı Oramiral Özden Örnek’in bilgisayarından çıktığının kesin bir biçimde kanıtlandığı savlarının doğru olup olmadığının araştırılması; kamuoyunda oluşan şüphe ve endişelerin dağıtılması, haklarında kuşku bulunan kişilerin durumlarının aydınlığa kavuşturulması için Anayasamızın 98, İçtüzüğümüzün 104 ve 105. maddeleri gereğince Araştırma Komisyonu kurulmasını saygılarımızla arz ederiz. 13/05/2008”
* * *
Bu önerge şimdi  TBMM Genel Kurul gündeminin kaçısıncı sırasında biliyor musunuz?
208. sırada bekliyor.
En başta TBMM kendi hukukuna sahip çıkmadan, Türkiye’de kendi varlığına kasteden ‘darbe tertipleri’ni bile araştırmadan, Türkiye’de demokrasi ve hukuk yerli yerine oturamaz.
İyi pazarlar!

 Okunma Sayısı : 357         12 Şubat 2009

Yorumlar

Yorum Yap

Adınız Soyadınız

Girilecek rakam : 897974

Lütfen yukarıdaki rakamları yazınız.